W maju 1922 na polecenie Noe Żordanii wszystkie nadal działające nielegalnie i półlegalnie organizacje gruzińskie zawarły porozumienie, na mocy którego postanowiły wspólnie walczyć przeciwko bolszewikom. Centrum Wojskowe było zwalczane przez gruzińskie oddziały Czeka.
Porozumienie z maja 1922 zakładało utworzenie komisji analizującej dorobek obalonego przez bolszewików rządu mienszewickiego, utworzenie Komitetu Niepodległości odpowiedzialnego za organizację zbrojnego powstania, następnie poprowadzenia samej walki o niepodległość, wreszcie doprowadzenia do wyborów do Konstytuanty, w której każda z partii miałaby otrzymać maksymalnie 1/3 mandatów. Niepodzielnie rządzący w Demokratycznej Republice Gruzji mienszewicy uznali tym samym za zasadną krytykę pod adresem ich postępowania z lat 1918-1921 formułowaną przez narodowych demokratów. Musieli także zgodzić się na ustępstwa, gdyż to ich partia poniosła wskutek bolszewickich represji politycznych największe straty. W Komitecie Niepodległości Gruzji oprócz mienszewików i narodowych demokratów znaleźli się eserowcy, socjaliści federaliści oraz przedstawiciele Niezależnej Socjaldemokratycznej Partii "Lucz". Liderami Komitetu byli kolejno Gogita Pagawa, Nikoloz Karcywadze i Konstantine Andronikaszwili.