zatrzymany przez wojska radzieckie nie zdołał jednak kontynuować marszu na Tbilisi. Zupełnie niezależnie toczyły się walki o region Mcchety, gdzie dowodził Dawid Oniaszwili, Gori i Achalkalaki - pod kierownictwem Loszkaraszwilego, jak również starcia w centralnej części kraju. Pierwsze trzy dni powstania były okresem jego największych sukcesów, jakie bojownicy odnieśli przede wszystkim w powiatach: zugdidskim, duszeckim, saberińskim i szarapańskim. Największe bitwy stoczono we wschodniej Gruzji; zasięg walk ogarnął nawet część Dagestanu (okolice Derbentu), zamieszkiwanego przez muzułmanów. Na opanowanych terenach powstańcy organizowali tymczasową administrację cywilną, niekiedy zwracali pierwotnym właścicielom własność znacjonalizowaną na mocy bolszewickich dekretów. Najważniejszym ośrodkiem powstańczym była Cziatura. Poszczególne oddziały walczyły na własną rękę - próby koordynacji działań nie powiodły się wobec zdecydowanej przewagi sił radzieckich. Organizatorzy powstania nie uzyskali znaczącego wsparcia ze strony chłopów (część ludności wiejskiej wierzyła w hasła propagandowe bolszewików) oraz przedstawicieli mniejszości narodowych i wyznaniowych (Osetyjczycy, Abchazowie, muzułmanie Adżarii).