thumb|Benzotiadiazyna, struktura macierzysta tiazydów
Tiazydy, diuretyki tiazydowe – grupa leków moczopędnych o budowie sulfonamidowej będących pochodnymi lub analogami benzotiadiazyny.
Historia Tiazydy odkryto podczas poszukiwań inhibitorów anhydrazy węglanowej silniejszych od acetazolamidu.
Mechanizm działania Tiazydy powodują hamowanie działania białkowego kotransportera sodowo-chlorkowego w cewce dalszej nefronu, co zmniejsza przechodzenie sodu i chloru ze światła cewki do komórek jej nabłonka. Następstwem jest zwiększone wydalanie sodu i wtórnie zgromadzonej w ustroju wody. Nasileniu ulega ponadto wydalanie potasu i magnezu oraz zatrzymanie wapnia.
Efektywność Maksymalna efektywność oceniana jest na 15%, co oznacza, że o tyle zwiększa się wskutek działania leków z tej grupy wydalanie sodu przesączonego w kłębuszkach nerkowych.
Leki należące do grupy tiazydy hydrochlorotiazyd bendroflumetiazyd bemetyzyd analogi tiazydów mefruzyd chlorotalidon ksypamid klopamid indapamid chlorotiazyd
Podstawowe wskazania niewydolność serca nadciśnienie tętnicze marskość wątroby przebiegająca z wodobrzuszem i obrzękami niewydolność nerek przy GFR > 30 ml/min/1,73 m² zespół napięcia przedmiesiączkowego