Tlenometria EPR – metoda pomiaru stężenia tlenu przy pomocy elektronowego rezonansu magnetycznego (EPR).
Możliwe są pomiary: związane z czasem relaksacji spinowo-spinowej T2* (np. obserwacje poszerzenia linii widmowej, struktury supernadsubtelnej), związane z czasem relaksacji spinowo-sieciowej T1 (np. impulsowa technika odzyskania nasycenia (saturation recovery)).
Historia pomiarów tlenometrycznych EPR W roku 1977 odkryto odwracalny i powtarzalny wpływ stężenia tlenu na strukturę nadsubtelną widm EPR rozpuszczalnego znacznika spinowego. Wkrótce znaleziono kolejne znaczniki spinowe wrażliwe na stężenie tlenu. W latach 80. James Hyde odkrył mierzalny wpływ stężenia tlenu na czasy relaksacji różnych znaczników spinowych – była to podstawa dzisiejszej tlenometrii EPR. Pierwszy eksperyment tlenometrii EPR in vivo został przeprowadzony w roku 1986 na myszach z użyciem pasma L. Obecnie tlenometria EPR jest obiecującą techniką do zastosowań biologicznych ze względu na szereg zalet, jak wysoka czułość, możliwość mapowania 3D rozkładu stężeń tlenu i niska inwazyjność.