Wzmocniono ochronę kościołów, które nie mogły być rozbierane lub przebudowywane bez zgody Akademii.
XX wiek Kolejne lata przyniosły rozszerzenie działalności na polu ochrony zabytków poza Sztokholm, co z kolei stworzyło potrzebę zorganizowanej współpracy między stolicą a resztą kraju. Historyk sztuki i architekt Sigurd Curman, który w 1923 roku objął stanowisko dyrektora dziedzictwa narodowego, stworzył centralny, kierowniczy urząd z nowymi funkcjami. Regionalne muzea w całym kraju zostały wzmocnione poprzez powołanie regionalnych dyrektorów ds. ochrony zabytków (landsantikvarie). Byli oni zatrudniani przez te muzea, a równocześnie ponosili odpowiedzialność za zadania wyznaczone przez stołeczny Riksantikvarieämbetet (Narodowa Rada Dziedzictwa), który tę nazwę otrzymał w 1938 roku. W 1936 roku Vitterhetsakademien z Curmanem jako sekretarzem zebrała się po raz pierwszy w jednym z wyremontowanych pomieszczeń na Östermalm w Sztokholmie. W 1943 roku zostało otwarte nowo wybudowane Historiska Museet (Muzeum Historyczne), które na inaugurację swej działalności zaprezentowało wystawę Tiotusen år i Sverige (Dziesięć tysięcy lat w Szwecji).