Purpurowy płaszcz jest wypłowiały, opończa z aksamitu zmięta na której widoczne są zżółkłe odbłyski i załamania. Jego ręce spoczywają na manuskrypcie, symbolizującym łaciński przekład Biblii – Wulgatę. Lewa ręka namalowana zbyt młodo w stosunku do reszty ciała ciężko spoczywa na kartach, za to druga w nienaturalnym geście wskazuje na jeden z wersów przekładu. Portret Hieronima jest apoteozą starości.
Inne wersje El Greco namalował trzy niemal identyczne wersje tego portretu. Różnic dopatruje się w sposobie ukazania mimiki wyrażającej różne warianty duchowości. W wersji londyńskiej święty ma ściągnięte brwi jakby martwił się ludzkimi słabościami; w wersji nowojorskiej zauważyć można wyraz smutku i badawczego spojrzenia. W 1610 roku El Greco wykonał portret Hieronima, dziś znajdujący się w kolekcji Musée Bonnat-Helleu we Francji. Jego oczy są nierówne, zezujące, przepełnione smutkiem. Wzrok wydaje się wygasać, choć umysł nadal pracuje równie sprawnie jak niegdyś. Kompozycja obrazu, układ ciała, zielone sukno na stole, było kilkakrotnie wykorzystywane przez malarza w jego późniejszych portretach m.in.