Ich rozmieszczenie jest nierównomierne, a rozmiar HF nie zależy ani od wielkości guza, ani od stopnia zaawansowania jego rozwoju. Do najbardziej hipoksycznych nowotworów zalicza się raka szyjki macicy, prostaty, trzustki oraz glejaki. W nomenklaturze klinicznej istnieje określenie hipoksji radiobiologicznej, w której wartość progowa ciśnienia parcjalnego tlenu wynosi <10 mm Hg. Zaobserwowano, iż guzy nowotworowe w których ciśnienie tlenu było poniżej wartości progowej, wykazywały znaczną radiooporność w porównaniu do nowotworów, u których poziom tlenu był wyższy. Przypuszcza się zatem, że hipoksja ma działanie protekcyjne na tkanki nowotworowe.
Rozmieszczenie przestrzenne hipoksji w guzach Rozmieszczenie obszarów hipoksycznych w guzach litych jest heterogenne i zmienia się w czasie. Rozrzuty w pomiarach ciśnienia tlenu występują zarówno w obrębie pojedynczego guza, jak i między osobnikami oraz nie korelują one z wartościami frakcji hipoksycznej. Świadczy to zatem o tym, iż zjawisko hipoksji w guzach litych jest niezmiernie dynamiczne i potrafi się zmieniać w czasie oraz w przestrzeni.