Choć za krokiem tym stały doraźne motywy, kongregacja ta przetrwała aż do 1908, gdy jej kompetencje przejęła Święta Kongregacja Konsystorialna.
W skład Kongregacji wchodziło kilku kardynałów oraz prałat będący jej sekretarzem. Na jej czele stał zazwyczaj kardynał prefekt, choć stanowisko to niekiedy przez dłuższy okres bywało nieobsadzone. Od 1737 urząd prefekta był połączony faktyczną unią personalną z urzędem kardynała wikariusza generalnego diecezji rzymskiej, co oficjalnie zatwierdził papież Benedykt XIV w 1746, który jednocześnie zarządził, że sekretarzem tej Kongregacji ma być każdorazowy sekretarz Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego.
Lista prefektów Kongregacji Antonio Marcello Barberini (1635–1646) Marzio Ginetti (1646?–1671) Francesco Maria Brancaccio (1671–1675) wakat Gasparo Carpegna (1708?–1714) wakat Curzio Origo (1734–1737) Giovanni Antonio Guadagni (1737–1759) Antonio Maria Erba Odescalchi (1759–1762) Marco Antonio Colonna (1762–1793) Andrea Corsini (1793–1795) Giulio Maria della Somaglia (1795–1818) Lorenzo Litta (1818–1820) Annibale della Genga (1820–1823) Giacinto Placido Zurla (1824–1834) Carlo Odescalchi (1834-1838) Giuseppe della Porta Rodiani (1838-1841) Costantino Patrizi Naro (1841-1876) Raffaele Monaco La Valletta (1876-1884) Lucido Maria Parocchi (1884-1899) Domenico Maria