Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca tego roku, wstąpił do Siczy Poleskiej. Na pocz. 1943 przeszedł do UPA, w ramach której objął funkcję szefa wydziału wywiadu Krajowego Sztabu Wojskowego. Jednocześnie został instruktorem szkoły oficerskiej UPA „Drużynnyky”, gdzie prowadził kurs wywiadu wojskowego. Na początku grudnia tego roku przybył do sztabu dowódcy Południowej Grupy UPA. W wyniku konfliktu z członkiem Centralnego Prowodu Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN) Wasylem Kukiem zrezygnował z czynnego członkostwa w UPA. Od początku 1944 ukrywał się pod fikcyjnym nazwiskiem Łytwynenko-Morozenko w okupowanym Lwowie, gdzie wykonywał różne zadania na rzecz OUN. Po zajęciu miasta przez Armię Czerwoną został w marcu 1945 aresztowany przez MGB, ale nie rozpoznano go i wypuszczono na wolność. Ponownie go aresztowano w czerwcu 1946 Po procesie skazano go w grudniu tego roku na karę śmierci, wykonaną przez rozstrzelanie 17 lutego 1947.
Linki zewnętrzne Biografia Iwana Łytwynenki (jęz. rosyjski) Biografia Iwana Łytwynenki (jęz. ukraiński) Kolejna biografia Iwana Łytwynenki (jęz. ukraiński)
Kategoria:Oficerowie Armii Ukraińskiej Republiki Ludowej Kategoria:Pułkownicy Ukraińskiej Powstańczej Armii Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Symona Petlury Kategoria:Straceni przez rozstrzelanie Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1947