W ocenie współwyznawców, swoim stylem życia wskazywał wyznawane ideały, będąc jednocześnie żywym i wymownym znakiem Boga poświęcającym się przepowiadaniu Ewangelii i określany był jako człowiek Boży.
Po wybuchu wojny domowej, gdy na fali prześladowań Kościoła katolickiego zlikwidowano klasztor w którym przebywał, udał się z Walencji w strony rodzinne, by tam szukać schronienia. 27 września został zatrzymany przez członków komitetu w Puzol pod pretekstem przewiezienia do przytułku w Sagunto. Fidelis z Puzol został rozstrzelany. Pochowany w zbiorowej mogile na cmentarzu w Sagunto, a jego szczątków nie udało się zidentyfikować.
Proces informacyjny odbył się w Walencji w latach 1957–1959. Beatyfikowany w pierwszej grupie wyniesionych na ołtarze męczenników z zakonu kapucynów zamordowanych podczas prześladowań religijnych 1936–1939, razem z Józefem Aparicio Sanzem i 232 towarzyszami, pierwszymi wyniesionymi na ołtarze Kościoła katolickiego w trzecim tysiącleciu przez papieża Jana Pawła II w Watykanie 11 marca 2001 roku.