Jako szef sztabu 3 Korpusu Kawalerii brał udział w wojnie radziecko-fińskiej w latach 1939–1940. W czerwcu 1940 roku został zastępcą dowódcy 5 Korpusu Zmechanizowanego, a następnie w czerwcu 1941 roku dowódcą tego korpusu. Korpusem tym dowodzi w czasie ataku Niemiec na ZSRR dowodząc nim w czasie walk na Białorusi, dwukrotnie wyprowadzał ten korpus z okrążenia.
W sierpniu 1941 roku został zastępcą dowódcy 30 Armii, a w listopadzie szefem sztabu Frontu Kalinińskiego, został wtedy ciężko ranny. Po wyjściu ze szpitala wrócił do dowództwa Frontu Kalinińskiego i został zastępcą dowódcy frontu ds. formowania.
We wrześniu 1942 roku został dowódcą 29 Armii broniącej linii rzeki Wołga. W styczniu 1943 roku został dowódcą 53 Armii, a następnie w marcu dowódcą 68 Armii, w październiku dowódcą 21 Armii. W styczniu 1944 roku został dowódcą 18 Armii, którą dowodził w czasie walk na zachodniej Ukrainie, w operacji lwowsko-sandomierskiej i wschodniokarpackiej. W listopadzie 1944 roku odwołany ze stanowiska do końca wojny pozostawał w dyspozycji wydziału kadr Naczelnego Dowództwa Armii Czerwonej.
Po zakończeniu wojny pełnił kolejno stanowiska: zastępcy dowódcy armii, zastępcy dowódcy ds. wyszkolenia Karpackiego Okręgu Wojskowego.