Zwykła procedura ustawodawcza w Unii Europejskiej – procedura tworzenia aktów prawa pochodnego Unii Europejskiej. Uregulowana jest szczegółowo artykułem 294 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (tekst skonsolidowany: Dz. Urz. UE 2012 C 326). Zakłada uczestnictwo Parlamentu Europejskiego, działającego obok Rady jako współustawodawca. Z czasem stała się najczęściej stosowaną procedurą ustawodawczą.
Procedura ta wzorowana jest na występującej w regulacjach Unii Europejskiej sprzed traktatu lizbońskiego (od Traktatu z Maastricht) procedurze współdecydowania.
Proces legislacyjny Pierwsze czytanie Najkrótsza droga legislacyjna w zwykłej procedurze ustawodawczej UE rozpoczyna się, gdy inicjator (Komisja) przedstawia projekt ustawy Parlamentowi Europejskiemu i Radzie. Parlament przedstawia swoje stanowisko w sprawie wniosku ustawodawczego, czyli przyjmuje ewentualne poprawki i zmiany do propozycji Komisji Europejskiej. Na posiedzeniu plenarnym Parlament przyjmuje stanowisko zwykłą większością głosów. Jeżeli Rada nie ma żadnych zastrzeżeń i popiera stanowisko Parlamentu Europejskiego, to procedura kończy się uchwaleniem aktu w kształcie nadanym przez Parlament.