Stalin osobiście nadzorował produkcję filmu: zatwierdził jego scenariusz, obsadę aktorską oraz budżet.
Sceny z walk w Berlinie kręcone były w autentycznych plenerach stolicy Niemiec w zaledwie cztery lata po zakończeniu walk. Studio Filmowe Barrandov w Pradze stworzyło największą w swojej ówczesnej historii makietę ruin Berlina w końcu wojny, która zajęła 2000 m²Ladislav Kochánek, 1000 československých nej, Albatros, Praga, 1983, s. 113.
Po śmierci „wodza” film został zdjęty z ekranów (pomimo dość dużej widowni – w 1950 roku obejrzało go ponad 38 milionów widzów) i nie był emitowany aż do upadku Związku Radzieckiego. Po 1990 był kilkakrotnie pokazywany w różnych rosyjskich stacjach telewizyjnych (min. RTR, NTV), na ogół z okazji Dnia Zwycięstwa, rocznicy ataku Niemiec na ZSRR lub w cyklach poświęconych historii kina. W 2000 roku film ukazał się na płycie DVD.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Plakat do filmu
Upadek Berlina w portalu „Kino-Tieatr” (ros.) Upadek Berlina w portalu „Kinopoisk”
Kategoria:Radzieckie filmy historyczne Kategoria:Radzieckie filmy propagandowe Kategoria:Radzieckie filmy o II wojnie światowej Kategoria:Radzieckie filmy z 1949 roku Kategoria:Filmy kręcone w Berlinie Kategoria:Filmy nagrodzone Kryształowym Globusem Kategoria:Filmy, których akcja toczy się w Berlinie