Potem przydzielony do 30 Dywizji Piechoty AK, ale przydziału nie zrealizowano.
W powstaniu warszawskim jako dowódca plutonu w kompanii cichociemnego kpt. Tomasza Wierzejskiego ps. Zgoda 2, następnie w kompanii kpt. „Piotra” w batalionie „Czata 49” Zgrupowania „Radosław”. W trakcie ciężkich walk na Woli ranny, przebywał krótko w szpitalu polowym. Przeszedł kanałami ze Starego Miasta do Śródmieścia Północnego, skąd przedarł się dalej do Śródmieścia Południowego i dalej na Czerniaków. Od 6 września bronił szpitala św. Łazarza przy ul. Książęcej. Poległ 7 września na skarpie ulicy Książęcej, podczas ataku na szpital dwóch czołgów niemieckich. Właśnie ukończył 24 lata. Za wyróżniające się męstwo i poświęcenie w walkach powstania warszawskiego pośmiertnie odznaczony przez dowódcę AK Orderem Virtuti Militari.
Awanse
plutonowy podchorąży – styczeń 1944 podporucznik – ze starszeństwem od 11 maja 1944
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 13328 – pośmiertnie, 2 października 1944 Krzyż Walecznych czterokrotnie
Życie prywatne Jan Bienias był synem Franciszka i Anny z domu Szczepaniak. Wujem Jana Bieniasa był Jan Szczepaniak, legionista Józefa Piłsudskiego i kawaler orderu Virtuti Militari.