Monastyr ten znajdujący się koło miasta Adua istnieje do dziś, a Ewangeliarz Garimy jest jego najważniejszym zabytkiem.

Historia Pierwsze potwierdzone wzmianki o istnieniu rękopisu pochodzą od Beatrice Playne, brytyjskiej historyk sztuki, która w latach 50. XX wieku napisała raport o istnieniu „przepięknej starej księgi”. W 1950 roku badaczka dotarła w trudno dostępny rejon górzystej etiopskiej prowincji Tigraj, gdzie znajduje się bardzo stary klasztor Abuna Garima. Ponieważ kobiecie nie było wolno wejść do środka manuskrypt został wówczas wyniesiony na zewnątrz klasztoru, aby mogła go obejrzeć.

Opis Na Ewangelie Garimy składają się obecnie dwa pergaminowe manuskrypty. Pierwsza, oznaczona jako Ewangelie Garimy I, zawiera tekst Ewangelii Marka oraz Mateusza. Zawiera ona 348 zapisanych stronic, a otwiera ją 11 stron ilustracji. Druga, oznaczona jako Ewangelie Garimy II, jest zapisem Ewangelii Łukasza oraz Jana. Składają się na nią 322 strony oraz 17 kart miniatur, na których znajdują się również wizerunki czterech ewangelistów.