Wojny polsko-litewskie w XIII i XIV wieku – starcia zbrojne, które miały formę rabunkowych wypraw organizowanych przez litewskich książąt (kunigasów) na ziemie polskie. Celem tych wypraw nie było opanowanie terytorium, ale zagarnięcie jeńców i łupów. Wyprawy te powodowały niekiedy odwetowe akcje książąt polskich na terytorium Litwy. Walki te, choć przerwane przejściowym sojuszem Władysława Łokietka z Giedyminem, trwały w praktyce do roku 1385, gdy zawarto polsko-litewską unię w KrewieEncyklopedia popularna PWN, wyd. 2011..
Tło polityczne najazdów litewskich Litwini byli jednym z ludów bałtyckich. Terytorium, które zamieszkiwali było ubogie i słabo zaludnione i z trudem mogło ich wyżywić. Z tej przyczyny rozwinęła się u nich skłonność do łupieżczej ekspansji, która miała na celu zdobycie środków do życia. Litewscy książęta organizowali łupieżcze wprawy na ziemie sąsiadów, podobnie jak ich bałtyccy pobratymcy Jaćwingowie, a nierzadko w sojuszu z nimi.