W lutym 1848 r., zgodnie z obowiązującą procedurą, nominację biskupią duchownego potwierdził cesarz. Chirotonia biskupia odbyła się w Sremskich Karlovcach 30 kwietnia 1848 r..
1848–1849 Biskup Andrzej natychmiast po swojej chirotonii zaangażował się w ruch narodowy Rumunów siedmiogrodzkich i stał się jednym z jego przywódcówB. Jelavich, Historia Bałkanów. T. I: Wiek XVIII i XIX, Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2005, s. 315.. Popierał rumuńskie dążenia do autonomii, chociaż w odróżnieniu od rumuńskich intelektualistów uznawał problemy narodowościowe jedynie za część zachodzących procesów przemian społecznych. Zdając sobie sprawę ze znaczenia idei narodowych we współczesnej Europie, stale podkreślał znaczenie idei religijnych głoszonych przez Kościół prawosławny. Rozwój narodu rumuńskiego w jego ocenie mógł się zatem dokonywać jedynie przy zachowaniu dobrobytu Kościoła prawosławnego oraz lojalności wobec panującej dynastii habsburskiej. Przewodząc ruchowi narodowemu, starał się zachowywać równowagę między aspiracjami Rumunów, dążeniami samej Cerkwi i dobrymi relacjami z cesarzem.