Spowodowane jest to tym, że wzrost zasolenia wiąże się ze wzrostem gęstości wody. Zbiornik ten posiada wiele warstw zależnych od stężenia soli, z których wydzielić można trzy główne strefy: Powierzchniowa (izolująca): Cechuje się niskim zasoleniem oraz dużą przejrzystością. Pośrednia (buforowa): Zapobiega wymianie ciepła przez konwekcję naturalną pomiędzy skrajnymi strefami. Przydenna (akumulacyjna): Duża zawartość soli pozwala uzyskać dużą gęstość, utrzymując zgromadzone ciepło na dnie zbiornika unikając procesu konwekcji ciepła do wyższych warstw.
Wysoka przejrzystość górnej warstwy wody powoduje przenikanie promieniowania słonecznego do strefy akumulacyjnej. Tam jest pochłaniane i magazynowane w postaci ciepła. Osiągana jest w ten sposób temperatura większa niż temperatura otoczenia. Ważne jest utrzymanie właściwego gradientu stężeń, który zaburzany jest przez następującą dyfuzję. W tym celu do strefy powierzchniowej doprowadzana jest czysta woda, a do strefy przydennej stężony roztwór solanki (stosowane mogą być np.