thumb|300px|Mapa królestwa Górnej Mezopotamii Szamszi-Adada I z zaznaczonym położeniem Suhu thumb|300px|Mapa starożytnego Bliskiego Wschodu ok. 1000-800 p.n.e. z zaznaczonymi najważniejszymi aramejskimi i nowohetyckimi państewkami, w tym Suhu thumb|300px|Stela z inskrypcją Szamasz-resza-usura, zarządcy Suhu i Mari (1 poł. VIII w. p.n.e.) Suhu, Suhum – kraina nad środkowym biegiem Eufratu, na południe od Mari. Jej znane dzieje obejmują okres od środkowej epoki brązu (ok. 2000-1700/1600 p.n.e.) do epoki żelaza (ok. 1200-700 p.n.e.).
Historia W środkowej epoce brązu Suhu podzielone było na dwa regiony: Górne Suhu ze stolicą w Hanat i Dolne Suhu ze stolicą w Jabliji. W końcu XIX w. p.n.e. Naram-Sin, władca Esznunny, podbił i zaanektował całą krainę w trakcie jednej ze swych wypraw wojennych. Następnie Suhu włączone zostało do królestwa Górnej Mezopotamii przez asyryjskiego króla Szamszi-Adada I (1814-1782 p.n.e.), który przeznaczył je w zarządzanie swemu synowi Jasmah-Adadowi, wicekrólowi Mari. Spotkało się to z reakcją Daduszy, władcy Esznunny, który poprowadził dwie wyprawy wojenne do Suhu, doprowadzając do odzyskania przez Esznunnę kontroli nad tą krainą. Wkrótce potem Szamszi-Adad I przeprowadził jednak kontratak, który zmusił Daduszę do wycofania się i zawarcia pokoju.