Część kosztów pokrył z prywatnego majątku. Do kapituły katedralnej wprowadził i uposażył prebendami nowe godności: scholastyka i kantora. W 1526 r. zwołał synod diecezjalny, uchwalone na nim statuty wydał w 1528 r. drukiem. Otaczał się głównie Polakami. Jego ulubieńcami byli stronnicy królowej Bony, bracia Chwaliszewszcy, obdarzeni przez biskupa godnościami kapitulnymi. Sufraganem Jana był polski dominikanin Feliks, kanclerzem Jan Domanowski, sekretarzem i zarazem lekarzem Franciszek Skaryna, będący również drukarzem wydającym księgi po rusku.
Biskup poznański 24 marca 1537 roku Jan odbył uroczysty wjazd do Poznania (ingres) i objął nową diecezję. Od ostatniego noclegu w Kostrzynie towarzyszyła mu wielka liczba wielkopolskich magnatów i szlachty. Atmosferą odpowiadającego prestiżem wileńskiemu, ale mającego uroki prowincjonalnego spokoju biskupstwa, nie nacieszył się długo. Wkrótce zapadł na gorączkę czterodniową (febra quartana) i po kilku miesiącach zmarł w Poznaniu w wieku 39 lat, dnia 18 lutego 1538 r. Zgodnie ze swym życzeniem został pochowany w katedrze wileńskiej (31 marca 1538), w ufundowanej przez siebie kaplicy zwanej Januszowską.