Utworzenie egzarchatu 200px|right|thumb|Egzarcha Antym 200px|right|thumb|Pieczęć egzarchatu z 1872 Ferman sułtański z 1870 nr. ie satysfakcjonował w pełni ruchu bułgarskiego. Zakładał jedynie utworzenie egzarchatu, jednostki autonomicznej w strukturach Patriarchatu Konstantynopolitańskiego, a nie restytucję autokefalii Patriarchatu Bułgarii. Nakazywał także Synodowi Egzarchatu konsultować wszystkie najważniejsze decyzje z patriarchą, on też zatwierdzał kandydata na egzarchę. Analogicznie nie zrealizowano żądań bułgarskich w zakresie zasięgu terytorialnego nowej administratury, gdyż nie włączono do niej całej Tracji i Macedonii. Nietypowe rozwiązanie zastosowano w odniesieniu do eparchii warneńskiej i płowdiwskiej, gdzie pozostawiono biskupów greckich, lecz wyjęto spod ich jurysdykcji wszystkie parafie wiejskie, pozwalając im kontrolować jedynie świątynie w stolicach eparchii. Do egzarchatu zaliczono następujące eparchie: czerweńską, dorostolską, kiustendiłską, łowecką, niską, niszawską, presławską, samokowską, sofijską, tyrnowską, weleską, widyńską oraz wraczańską. Drogą plebiscytu wśród wiernych rozstrzygnięto także o włączeniu do egzarchatu struktur prawosławnych w okręgach skopijskim, ochrydzkim i monastirskim. Na ich terenie powstały eparchie skopijska, ochrydzka i weleska.