Spirydona w Perth Amboy.
W 1946 znalazł się w grupie duchowieństwa kierowanej przez metropolitę Teofila, która po synodzie w Cleveland opuściła Rosyjski Kościół Prawosławny poza granicami Rosji i podjęła rozmowy z Patriarchatem Moskiewskim w sprawie uregulowania statusu kanonicznego, ostatecznie zakończone niepowodzeniem. W ramach niekanonicznej, nieuznawanej przez inne Kościoły Metropolii Amerykańskiej przyjął w 1955 chirotonię na biskupa Sitki i Alaski. Przez siedem miesięcy nadzorował także działanie Japońskiego Kościoła Prawosławnego, którego zarząd w latach 1947–1964 sprawowali biskupi Metropolii. W 1967 biskup Ambroży został przeniesiony na katedrę Pittsburgha i Wirginii Zachodniej i otrzymał godność arcybiskupią.
Tendencje w rozwoju Metropolii Amerykańskiej (a po uzyskaniu w 1970 autokefalii – Kościoła Prawosławnego w Ameryce) rozczarowywały arcybiskupa Ambrożego. Duchowny uważał, że Kościół ulega modernizmowi, czego wyrazem było marginalizowanie tradycyjnego języka cerkiewnosłowiańskiego, wprowadzenie kalendarza gregoriańskiego, zniesienie obowiązku spowiedzi przed przyjęciem Eucharystii, skracanie nabożeństw. Dlatego w 1972 złożył na ręce metropolity wschodnioamerykańskiego i nowojorskiego, zwierzchnika Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego poza granicami Rosji, Filareta, prośbę o przyjęcie w jego jurysdykcję.