W środowisku niemieckich socjalistycznych pracowników fizycznych pojęcie Körperkultur zajmowało istotne miejsce. Koncepcja ta stała się również częścią rosyjskiego socjalizmu, gdzie „fiskultura” stanowiła alternatywę dla burżuazyjnego sportu. Łączyła ona rewolucyjne frakcje wokół estetycznego nurtu Proletkult, zorientowanego prozdrowotnie i higienicznie (Riordan 1977). W późniejszym okresie stalinizm wprowadził inne rozumienie pojęcia „sportu i kultury ciała”, które zakorzeniło się w krajach bloku wschodniego po 1945 roku.

Gdy w 1968 roku ruch studencki reaktywował myśl marksistowską w Zachodnich Niemczech, pojęcie „kultury ciała” – Körperkultur (w USA: „kultura somatyczna”) – zostało ponownie wprowadzone do dyskursu sportowo-krytycznego, jednak zyskało nowe wymiary analityczne.