Frankfurcka Szkoła Teorii Krytycznej z kolei skierowała uwagę na ciało z perspektywy marksistowskiej i freudowskiej. Max Horkheimer i Theodor Adorno (1947) opisali zachodnich „oświeconych dialektyków”, umieszczając ich w podziemnej historii ciała. Historia ta ukazuje przekształcanie organizmu – od ciała żywego do martwego – w towar w systemie kapitalistycznym. Młodsze pokolenie szkoły frankfurckiej rozpoczęło neomarksistowską krytykę sportu (Rigauer 1969) oraz opracowało alternatywne metody badania ruchu i kultury fizycznej (Lippe 1974; Moegling 1988). Studia historyczne nad ciałem w pracy przemysłowej (Rabinbach 1992), transporcie (Schivelbusch 1977), faszystowskiej estetyce (Theweleit 1977) czy też filozofia przestrzeni (Peter Sloterdijk 1998/2004) miały swoje korzenie w tym krytycznym podejściu.
Filozoficzna fenomenologia również zwróciła uwagę na ciało. Helmuth Plessner (1941) badał śmiech i płacz jako fundamentalne formy ludzkiej ekspresji. Maurice Merleau-Ponty (1945) umieścił ciało w centrum ludzkiego istnienia jako sposób doświadczania świata, podważając tym samym tradycyjny podział na ciało i umysł René Descartes’a.