We współczesnej typologii architektury mieszkaniowej określa się następujące typy, w zależności od przestrzennego usytuowania mieszkań:
Budownictwo jednorodzinne
USTAWA z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Art. 3. 2a wskazuje 4 typy zabudowy jednorodzinnej 1. Zabudowa jednorodzinna wolnostojąca – typ zabudowy, w którym bryła budynku jest wyodrębniona, nie styka się z innymi budynkami. Bryła takiego budynku jest usytuowana niezależnie od pozostałej zabudowy, stanowiąc soliter 2. Zabudowa jednorodzinna bliźniacza – typ zabudowy, w którym dwa budynki przylegają do siebie (zwykle) jedną ścianą, a pozostałe ściany zewnętrzne tworzą elewacje usytuowane swobodnie. Połowy (niekoniecznie równe) wspólnej bryły nie muszą być też lustrzanym odbiciem, a także wbrew antropomorficznej nazwie budynki nie muszą mieć podobieństw. 3. Zabudowa jednorodzinna szeregowa – typ zabudowy, w którym co najmniej trzy budynki przylegają do siebie, tworząc linię. Dwie ściany zewnętrzne sekcji wewnętrznej przylegają do sąsiednich budynków, (zwykle) dwie ściany stanowią przednią (wejściową) i tylną elewację. Budynki tak ułożone mogą dzielić teren na dwie części. 4. Zabudowa jednorodzinna grupowa – typ zabudowy, w której budynki stykają się sobą, nie tworząc jednej linii. Przykładem zabudowy grupowej jest zabudowa folwarczna, w której np.