Monaster żeński W 1912 monaster nad Jeziorem Czarnym został reaktywowany. Miało to związek z obecnością na terenie parafii Narodzenia Matki Bożej znacznej grupy członków staroobrzędowej, bezpopowskiej sekty spasowców. Inicjatorką utworzenia żeńskiej pustelni była przełożona monasteru Narodzenia św. Jana Chrzciciela w Leuszynie igumenia Taisa. Pierwsze mieszkanki nowo otwartego monasteru były jej duchowymi wychowankami, żyły do tej pory w monasterze w LeuszynieТАИСИЯ (СОЛОПОВА), ИГУМЕНИЯ. Kompleks zabudowań pustelni składał się z cerkwi Narodzenia Matki Bożej, cerkwi św. Antoniego (otwartej w 1911), budynku szkoły parafialnej oraz dzwonnicy. Pierwszą przełożoną wspólnoty została igumenia Antonina (Nazarowa). W 1917 w monasterze przebywało oprócz niej pięć mniszek i trzy posłusznice riasoforne. W latach 1917–1920 w klasztorze żyła także grupa 37 posłusznic. Zarówno posłusznice, jak i mniszki były z pochodzenia chłopkami. Większość posłusznic wykonywała bieżące prace w klasztornych pracowniach i w gospodarstwie, niektóre jednak mogły obejmować odpowiedzialne funkcje klasztorne (np. dziekanki i ekonomki). W 1917 łączna liczba mieszkanek monasteru wynosiła 46 osób.