Na leczenie udał się do Krakowa, po rekonwalescencji został mianowany szefem powstańczej szkoły podchorążych.
Następnie oddał się pod dowództwo Hauke-Bosaka. Został przydzielony do pułku stopnickiego Karola Kality- Rębajły. Odznaczył się w bitwie pod Hutą Szczecieńską (9 XII 1863). W późniejszym okresie był dowódcą jazdy w pułku opoczyńskim ppłk. Jana Rudowskiego, w bitwie pod Bliżynem (16 III 1864) przyczynił się do rozbicia kozaków kubańskich Kulgaczowa.
Po upadku powstania wyemigrował do Szwajcarii. W 1865 mieszkał w Genewie w pensjonacie Ludmiły Szełgunowej. Na emigracji współdziałał z młodą emigracją rosyjską, współpracował m.in. z P. Jakobim, W.Ługininem, A.Sierno-Sołowiejewiczem i N.Szełgunowem.
Po powrocie do kraju zamieszkał w Galicji, pracował jako konduktor (inspektor) dróg i mostów.
Żoną Rząśnickiego była Helena z Przybylskich, urodzona w 1848 w Wilnie. W 1863 była aresztowana za działalność w organizacji powstańczej.
Ryszard Rząśnicki zmarł 24 marca 1893 w Wadowicach, został pochowany 27 marca na wadowickim cmentarzu.
Bibliografia Wiktoria Śliwowska, Ryszard Rząśnicki – Polski Słownik Biograficzny Stanisław Zieliński, Bitwy i potyczki 1863-1864, Rapperswil 1913 Jerzy Kukulski, Ryszard Kotewicz, Ryszard Szwed, Z dziejów powstania styczniowego w piotrkowskiem, Piotrków T. 1991
Kategoria:Powstańcy styczniowi Kategoria:Urodzeni w 1840 Kategoria:Zmarli w 1893 Kategoria:Oficerowie powstania styczniowego