Najstarsze prawie pełne zachowane księgi biblijne (Ezechiela, Daniela i Estery) pochodzą z Papirusu 967, datowanego na około 200 rok n.e., natomiast najstarsze prawie pełne odpisy Septuaginty pochodzą IV i V wieku (Kodeks Synajski, Watykański i Aleksandryjski).
Podział klasyfikacji Rahlfsa Spis rękopisów Septuaginty został podzielony na dziesięć części: Część I: A–Z (wybrane kodeksy majuskułowe) Część II: 13–311 (numeracja nadana przez Holmesa i Parsonsa) Część III: 312–800 (rękopisy Starego Testamentu, z wyjątkiem Psałterza) Część IV: 801–1000 (małe fragmenty Starego Testamentu, z wyjątkiem Psałterza) Część V: 1001–1400 (Psałterze do XII w.) Część VI: 1401–2000 (młodsze Psałterze niepewnego datowania) Część VII: 2001–3000 (małe fragmenty Psałterzy [do VIII wieku]) Część VIII: 3001–5000 (rękopisy Starego Testamentu, z wyjątkiem Psałterza) Część IX: 5001–7000 (małe fragmenty Starego Testamentu, z wyjątkiem Psałterza) Część X: 7001–xxxx (Psałterze)
Skróty Oct. – Octateuch (ἡ ὀκτάτευχος = Rodzaju – Rut) Pent. – Pentateuch (Rodzaju – Powtórzonego Prawa) Hept.