Nuklearny makaron (ang. nuclear pasta) – stan skupienia niezwykle zagęszczonej materii powstający w czasie wybuchu supernowej typu II i znajdującej się wewnątrz białych karłów. Skondensowana materia znajdująca się w tak ekstremalnych warunkach, gęstość materii wynosi około 1014 gramów na centymetr sześcienny, może tworzyć struktury obrazowo porównywane do makaronu – zarówno płaskie arkusze lasagne, jak i bardziej wymyślne spiralne fusilli i inne „makaronowe” kształty. Istnienie tego typu materii było postulowane już wcześniej, a po raz pierwszy zostało wykryte pośrednio, poprzez obserwację pulsarów w 2013.
W supernowych typu II nuklearny makaron stanowi około 10–20 procent masy jądra gwiazdy. Obecność makaronu znacząco wpływa na propagację neutrin z jądra gwiazdy; nuklearny makaron stawia dla neutrin opór do kilkuset razy większy od normalnej materii.
Nuklearny makaron tłumaczy obserwacje pulsarów, wśród których nie odkryto jeszcze żadnych obiektów z okresem obrotu większym niż dwanaście sekund. Teoretycznie okres obrotu pulsarów nie powinien być ograniczony i powinny istnieć pulsary o dłuższych okresach.