Grodzieńskie Państwowe Muzeum Historii i Archeologii (biał. Гродзенскі дзяржаўны гісторыка-археалагічны музей) – jedno z najstarszych i największych muzeów Grodzieńszczyzny i całej Białorusi. Założone w roku 1920 z inicjatywy historyka Józefa Jodkowskiego, a dla zwiedzających otwarte 9 grudnia 1922 roku. Znajduje się w Grodnie przy ul. Zamkowej 20 w budynkach Starego i Nowego Zamku.
Zasoby muzealne liczą dziś około 200 tysięcy obiektów, takich jak starodruki (około 23 tysięcy), kolekcje archeologiczne (około 40 tysięcy przedmiotów odkopanych na ziemi grodzieńskiej), numizmatyka i inne. Na stałej ekspozycji przedstawiono około 7 tysięcy przedmiotów. Od końca lat 20. XX w. muzeum mieści się w Starym Zamku, w roku 1991 przekazano mu większą część pomieszczeń Nowego Zamku. Główna część ekspozycji mieści się w pałacu Starego Zamku wzniesionego w 16 stuleciu dla króla Stefana Batorego.
Na parterze i piętrze pałacu Batorego ekspozycja opowiada o historii, kulturze i przyrodzie Kraju Niemeńskiego. Dużo miejsca zajmuje kolekcja przedmiotów archeologii – zbroja obrońców Grodna przed Krzyżakami, biżuteria, instrument rzemieślniczy, zabawki dziecięce, przedmioty kultu chrześcijańskiego. Można zobaczyć dawne książki, kafle, meble, monety z różnych krajów Europy. Wśród nich znajdują się np. pas „słucki” i krzesła z początku XVIII wieku.