Oblężenie Widynia – bitwa w czasie II wojny bałkańskiej, stoczona w dniach 25–31 lipca 1913 roku, pomiędzy armią bułgarską a atakującymi jednostkami serbskimi.
Przyczyny konfliktu W dniach 5-8 lipca 1913 1 armia bułgarska prowadziła działania ofensywne w dolinie rzeki Timok, ale przystąpienie Rumunii do II wojny bałkańskiej i niepowodzenia w walce z Grekami skłoniły dowództwo bułgarskie do skierowania większych sił na obszar Macedonii. Atak rumuński spowodował, że doszło do buntu żołnierskiego w bułgarskiej 9 dywizji piechoty, stacjonującej w rejonie miasta Ferdinand. Większość zbuntowanych żołnierzy trafiła do niewoli rumuńskiej. Wykorzystując sytuację i osłabienie obrony bułgarskiej w rejonie Bełogradczik-Widyń, armia serbska przeszła do natarcia, z zamiarem opanowania Widynia. 21 lipca oddziały 1 dywizji timockiej rozbiły bułgarską obronę Bełogradczika, otwierając drogę na Widyń. W pobliżu wsi Biela Rada doszło do pierwszego starcia czołowych oddziałów serbskich z częścią garnizonu widyńskiego.