Jean-Baptiste-François Pompallier (ur. 11 grudnia 1801 w Lyoniem, zm. 31 grudnia 1871 w Puteaux) – francuski duchowny rzymskokatolicki, marysta, przez wiele lat posługujący w Oceanii. Był jedynym dostojnikiem kościelnym noszącym tytuły wikariusza apostolskiego Oceanii Zachodniej oraz wikariusza apostolskiego Nowej Zelandii, a także pierwszym biskupem Auckland.

Życiorys Sakrament święceń przyjął 13 czerwca 1829 jako członek zgromadzenia marianistów. 13 maja 1836 papież Grzegorz XVI postawił go na czele nowo utworzonego wikariatu apostolskiego Oceanii Zachodniej z siedzibą na Tonga. Jednocześnie został biskupem tytularnym ze stolicą Maronea. Sakry udzielił mu 30 czerwca 1836 prefekt Kongregacji Rozkrzewiania Wiary kardynał Giacomo Filippo Fransoni. W latach 1842–1844 wikariat Oceanii Zachodniej był stopniowo likwidowany, a na jego miejsce powstały trzy nowe: Nowej Zelandii, Melanezji i Mikronezji. Bp Pompallier został mianowany zwierzchnikiem pierwszego z nich. W 1848 i ten wikariat został zlikwidowany, a zastąpiły go dwie nowozelandzkie diecezje: diecezja Wellington oraz diecezja Auckland. 3 lipca 1848 Pompallier został wyznaczony na pierwszego biskupa diecezjalnego Auckland. Zajmował to stanowisko przez 21 kolejnych lat, aż do swojej rezygnacji w lutym 1869, spowodowanej coraz gorszym stanem zdrowia.