Zalety bardzo szybka metoda (od 2 do 6 sekund), zmiana kształtu materiału w obrębie otworu pozwala na wykonanie dłuższych gwintów, co umożliwia wykonanie trwalszych połączeń w obrabianych częściach metalowych o mniejszej grubości, niższe koszta wykonania otworu od nitonakrętek, wysoka trwałość wierteł, brak korozji elektrochemicznej, brak utraty obrabianego materiału dzięki tzw. obróbce bezwiórowej, nadaje się do niemal wszystkich rodzajów metalu jak stal nierdzewna, aluminium, miedź i jej stopy (np. mosiądz lub brąz), wygniatanie plastyczne gwintu za pomocą specjalnego gwintownika w tylko jednym przejściu narzędzia.
Wady Nie nadaje się do grubych blach, ponieważ płynny metal musi mieć miejsce do przepłynięcia. Maksymalna grubość wynosi zazwyczaj około połowy średnicy otworu, ale jest zależna także od jego kształtu i materiału, z którego wykonano wiertło. Producenci podają szczegółowe wytyczne, obrabiany materiał musi być w stanie wytrzymać duże temperatury, stąd metoda ta nie nadaje się do pomalowanych metali, a także pokrytych warstwą cynku lub ocynkowanych, wymaga większej mocy i prędkości obrotowej silnika niż konwencjonalne wiertarki.
Przypisy
Kategoria:Obróbka wiórowa