Trzy wysokociśnieniowe wodnorurkowe kotły typy Foster-Wheeler ESD wytwarzały parę o ciśnieniu 54 kg/cm² (53 bar), z wydajnością po 118 t na godzinę, która napędzała dwa turbogeneratory prądu przemiennego, o łącznej mocy 64 400 kW. Każda z dwóch czterołopatowych śrub była obracana przez pojedynczy trójfazowy, synchroniczny, chłodzony powietrzem silnik elektryczny British Thompson Houston, o łącznej mocy obu silników 85 000 KM (63 000 kW).
Oprócz napędu głównego, zainstalowany był kocioł pomocniczy o wydajności 22,7 t pary na godzinę, oraz 4 turbogeneratory dostarczające energię elektryczną o łącznej mocy 6000 kW. Statek miał pojedynczy ster płetwowy, a na dziobie dwa stery strumieniowe.
Podczas prób nowy statek osiągnął prędkość 29,27 węzła. Początkowo prędkość eksploatacyjna wynosiła do 27,5 węzła. Po roku 1974 nie wykorzystywano dla oszczędności całej mocy i prędkość eksploatacyjną zmniejszono do 23,5 w.
Wymiary i pojemność Długość całkowita statku wynosiła 249,3 m (niektóre źródła podają 249,41 lub 249,49), długość między pionami 225,56 m, szerokość 31,25 m (lub 30,65 m), zanurzenie od 9,84 do 9,99 m (według niektórych danych, do 10,8 m).