Jan Bianga (ur. 26 stycznia 1910 w Sopocie, zm. 8 kwietnia 1982 tamże) – polski bokser i trener pięściarstwa.
Życiorys Jego rodzicami byli Jan, robotnik, a później listonosz, działacz polonijny, oraz Cecylia z domu Słowik. J. Bianga miał sześcioro rodzeństwa. Ukończył Gimnazjum Macierzy Szkolnej w Gdańsku i Polską Wyższą Szkołę Handlową. W 1930 r. uzyskał obywatelstwo Wolnego Miasta Gdańska. Podjął pracę w Komisariacie Generalnym RP w Wolnym Mieście Gdańsku na stanowisku księgowego.
Karierę sportową rozpoczął w wieku 10 lat, uprawiając gimnastykę w TG „Sokół” w Sopocie. Od szesnastego roku życia ćwiczył boks we Wrzeszczu w klubie Sportverein Schutzpolizei Danzig EV. Gdy w 1929 r. powołano w klubie Gedania sekcję bokserską, Bianga zaczął trenować w tym klubie. Startując w mistrzostwach Polski w 1930 i 1931 roku, dwukrotnie wywalczył brązowe medale w kategorii koguciej. W 1934 roku został wicemistrzem Pomorza w wadze piórkowej. W 1938 zdobył mistrzostwo tej kategorii. W tym samym roku został trenerem boksu w swoim macierzystym klubie.
W swojej karierze Jan Bianga wygrał 176 walk, zremisował 12, przegrał 9.