Biskup 17 czerwca 1866 został nominowany na biskupa bałachińskiego, wikariusza eparchii niżnonowogrodzkiej. Już niecały rok później mianowany go ordynariuszem eparchii orłowskiej. Zbiór kazań, jakie wygłosił w Orle, został następnie opublikowany w Moskwie i był kilkakrotnie wznawiany. Od 1876 do 1879 był ordynariuszem eparchii archangielskiej i chołmogorskiej, zaś od 1879 do 1885 – niżnonowogrodzkiej i arzamaskiej. W Niżnym Nowogrodzie ufundował przytułek dla 25 osieroconych dziewczynek z rodzin duchownych, wspierał działalność dobroczynną, reaktywował monaster św. Makarego Żółtowodzkiego.
W latach 1885–1887 kierował eparchią wiacką i słobodzką. Ostatnią kierowaną przez niego administraturą była eparchia dońska i nowoczerkaska, gdzie był biskupem ordynariuszem od 1887 do 1894. Z urzędu odszedł na własną prośbę z uwagi na zły stan zdrowia. Osiadł wówczas w monasterze Zwiastowania w Niżnym Nowogrodzie, tam po kilku miesiącach zmarł i został pochowany w podziemiu cerkwi św. Aleksego na terenie klasztoru. Jego pochówek najprawdopodobniej nie przetrwał, gdyż w czasach ZSRR cerkiew ta została zaadaptowana na planetarium.