Gambulu (I tys. p.n.e.) – jedno z ważniejszych plemion aramejskich zamieszkujących w południowej Babilonii, w rejonie na wschód od rzeki Tygrys, w pobliżu granicy z Elamem. Po raz pierwszy Gambulu wymieniani są w inskrypcjach asyryjskiego króla Sargona II (722-705 p.n.e.), który w 710 r. p.n.e. poprowadził przeciwko nim jedną ze swych wypraw wojennych. Pojawiają się również często w tekstach jego następców: Sennacheryba (704-681 p.n.e.), Asarhaddona (680-669 p.n.e.) i Aszurbanipala (669-627? p.n.e.). Nazwa Gambulu, poza nazwą plemienia, była też jednocześnie nazwą krainy, którą plemię to zamieszkiwało.
Po podboju Gambulu przez Sargona II w 710 r. p.n.e. ziemie te przekształcone zostały w asyryjską prowincję. Tym samym podbita przez Asyryjczyków Babilonia podzielona była teraz na dwie prowincje, którymi zarządzali gubernator Gambulu i gubernator Babilonu. W 709 r. p.n.e. część terenów należących do plemienia Bit-Jakini została zaanektowana przez Asyryjczyków i przyłączona do obu prowincji. Dur-Abi-hara, jedno z głównych miast Gambulu, pod nową nazwą Dur-Nabu stało się stolicą nowej prowincji. Kontrola asyryjska nad tymi ziemiami nie utrzymała się jednak długo i Sennacheryb już w drugim roku swego panowania (703/702 p.n.e.) ponownie musiał je podbijać. W 691 r. p.n.e.