W 1748 biskup Dymitr z powodu złego stanu zdrowia odszedł w stan spoczynku i zamieszkał w Monasterze Raifskim. Jako biskup emerytowany został powołany do uczestnictwa w obradach Świątobliwego Synodu Rządzącego w 1752. W tym samym roku mianowano go ordynariuszem eparchii riazańskiej. W Riazaniu wzniósł nowy budynek miejscowego seminarium duchownego, wprowadził zmiany w jego programie nauczania oraz przebudował sobór Zaśnięcia Matki Bożej. W 1757 został przeniesiony na katedrę nowogrodzką i wielkołucką. W trzynastu miastach eparchii utworzył niższe szkoły duchowne, zaś do seminarium w Nowogrodzie wprowadził obowiązkową naukę geografii i języka niemieckiego. W 1757 otrzymał godność arcybiskupią, zaś w 1762 został metropolitą. Był postacią znaną na dworze carskim, cieszył się szczególnym uznaniem Katarzyny II. Zmarł w Moskwie, gdzie uczestniczył w zgromadzeniu opracowującym nowe Sobornoje ułożenije. Uroczystości pogrzebowe odbyły się w Monasterze Zaikonospasskim, następnie szczątki metropolity przewieziono do soboru Mądrości Bożej w Nowogrodzie, gdzie metropolita został pochowany.
Przypisy
Kategoria:Urodzeni w 1709 Kategoria:Zmarli w 1767 Kategoria:Biskupi nowogrodzcy Kategoria:Biskupi Niżnego Nowogrodu Kategoria:Absolwenci Moskiewskiej Akademii Duchownej Kategoria:Zakonnicy monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w Swijażsku Kategoria:Biskupi riazańscy