Wojna duńsko-szwedzka – konflikt pomiędzy Królestwem Danii i Norwegii a Szwecją, trwający w latach 1808–1809. Zainicjowany został przez Królestwo Danii i Norwegii, a jego celem było odzyskanie duńskiej prowincji Skania. Celem Szwedów zaś było zajęcie Norwegii oraz zniesienie polityki celnej w Sund.
W roku 1808 Duńczycy opowiedzieli się przeciwko narzuconym im warunkom traktatu podpisanego w Brömsebro i Roskilde, starając się wykorzystać fakt uwikłania Szwecji w wojnę z Francją. Wierzono w łatwe odzyskanie utraconych wcześniej terenów i kolejnego zaangażowania się Szwedów w wojnę, tym razem z Rosją. 14 marca duński minister w Sztokholmie powiadomił Szwedów o wypowiedzeniu im wojny przez Królestwo Danii i Norwegii.
Siły przeciwników Siły duńskie liczyły około 30 000 ludzi, wsparcie obiecała początkowo wysłać Francja zamierzająca wzmocnić Duńczyków siłami 12 500 żołnierzy. Wojska te nie dotarły jednak do Danii, po tym jak Napoleon zawrócił flotę francuską.
Armia norweska liczyła ok. 36 000 żołnierzy, z których jedynie 5000 było gotowych do walki. Siły te były słabo wyszkolone i zaopatrzone. Większość sił norweskich rozlokowana była na wybrzeżu do obrony przed ewentualnym atakiem Anglików. Sytuację tę od początku starali się wykorzystać Szwedzi planujący opanowanie terytorium Norwegii.