Działał czynnie w krakowskim środowisku literacko-artystycznym i utrzymywał bliskie kontakty z artystami, pisarzami i naukowcami. Posługiwał się różnymi pseudonimami: Baltazar, Balthazar, Schneider Baltazar, Grille, Izus, Smok. Pisał wiersze, ale przede wszystkim zajmował się tłumaczeniem literatury polskiej na język francuski. Przekładał utwory przede wszystkim Juliusza Słowackiego (m.in. Grób Agamemnona, Testament mój, fragmenty Beniowskiego, Ballady, Horsztyński, Lilla Weneda), ale także Józefa Ignacego Kraszewskiego, Adama Asnyka, Henryka Sienkiewicza i Lucjana Siemieńskiego. Był także autorem felietonów, recenzji i aforyzmów, pisał o współczesnych mu malarzach. Mien zetknął się z małym Stefanem Banachem, dla którego był wzoremWortal Stefana Banacha.

Współpracował z pismami, takimi jak „Czas”, „Nowa Reforma”, „Kurier Krakowski”. Był jednym z założycieli dwutygodnika „Świat” i w latach 1888-1895 jego kierownikiem literacko-artystycznym oraz sekretarzem redakcji. W latach 1878–1879 współredagował warszawskie pismo „Revue Slave”. Redagował i wydawał okolicznościowe publikacje, np. Wisła. Ofiarom powodzi (1884).

Znalazł się w gronie założycieli Koła Artystyczno-Literackiego w Krakowie, a za prezesury Juliusza Kossaka był jego sekretarzem. Organizował wystawy, m.in.