Napastnicy pobili przełożonego i ekonoma monasteru, po czym zrabowali przechowywane w klasztorze fundusze oraz cenne elementy wyposażenia świątyń.
Sekularyzacja majątków cerkiewnych przeprowadzona w 1764 przez Katarzynę II doprowadziła do upadku monasteru. Poprawa jego sytuacji nastąpiła dopiero po 1860, gdy dobroczyńcą wspólnoty został kupiec I gildii moskiewskiej Dawid Chłudow. Sfinansował on remont i przebudowę głównego soboru oraz wstawienie do niego nowego ikonostasu z ikonami N. Szumowa. Następnie z przekazanych przez niego funduszy powstał również nowy sobór Zaśnięcia Matki Bożej (cerkiew pod tym wezwaniem rozebrano w 1870 z uwagi na zły stan techniczny) oraz budynek mieszkalny dla mnichów. Od 1867 przy klasztorze istniał dom pielgrzyma i szkoła dla 70 chłopców z rodzin chłopskich. Także z datków Chłudowa, choć już po jego śmierci, wzniesiona została w 1901 80-metrowa dzwonnica, w której swoją siedzibę znalazła także klasztorna biblioteka przechowująca m.in. woluminy z XVII i XVIII stulecia. W 1915 w monasterze przebywało ponad 100 mnichów, którzy od połowy XIX w. żyli według surowej reguły przyjętej na wzór Monasteru Koniewskiego.