Dla uzyskania lepszej sterowności zdecydowano się wymienić wirnik ogonowy na nowy o większej cięciwie profilu łopat.
Planowano na bazie Mi-18 stworzyć szereg wariantów specjalistycznych – wojskowych, a także i cywilnych.
Oblotu drugiego prototypu Mi-18 dokonano 28 kwietnia 1984 roku, za sterami zasiadali oblatywacze kazańskich zakładów, N. A. Zen oraz W. T. Dworiakin. Lot przebiegł bez zastrzeżeń. Oblatywany egzemplarz był wariantem wojskowym, uzbrojonym w karabin maszynowy ulokowany w nosie śmigłowca oraz wyposażony w zmienione wysięgniki na uzbrojenie (każdy z dwoma węzłami podwieszeń) i stacje zakłóceń w podczerwieni SOEP-W1A.
Przeprowadzone testy udowodniły, że nowy śmigłowiec odznaczał się lepszymi osiągami niż Mi-17. W związku z tym zaproponowano aby rozpocząć produkcję Mi-18 w zakładzie w Kazaniu od roku 1985. Jednakże proces przygotowania do produkcji, a także opracowania właściwej dokumentacji technicznej się opóźnił (odpowiednie działania rozpoczęto dopiero w 1987 roku). Opóźnienie to spowodowało zmianę nastawienia władz do Mi-18. Stwierdzono, że należy stworzyć całkowicie nowy śmigłowiec, zamiast kolejnej modernizacji śmigłowca Mi-8.