thumb|Grób Andrzeja Zabłudowskiego na Powązkach Wojskowych w Warszawie
Andrzej Zabłudowski (ur. 12 maja 1938 w Warszawie, zm. 11 listopada 2008 tamże) – polski logik i filozof analityczny pochodzenia żydowskiego, mający duży wpływ na pierwszoplanowe dyskusje światowe, zwłaszcza z teorii indukcji.
Życiorys Urodził się w rodzinie żydowskiej. Był synem Tadeusza Zabłudowskiego (1907–1984) i Izabelli z domu Zwayer (1909–1960).
W 1968, po antysemickiej nagonce (będącej następstwem wydarzeń marcowych), został zwolniony z Instytutu Filozofii Uniwersytetu Warszawskiego. Początkowo zarobkował jako tłumacz (pod pseudonimem – jako Andrzej Kruk przełożył Logikę stoików B. Matesa), później wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie m.in. pracował na Uniwersytecie Yale. Publikował krytyki koncepcji indukcji u Nelsona Goodmana i koncepcji niezdeterminowania przekładu u Willarda Van Ormana Quine’a. Krytykował neopozytywistyczną weryfikacyjną teorię znaczenia. W Stanach Zjednoczonych rozpowszechnił się następujący żart o Goodmanie z cyklu „Dowody, że p”:
Zabłudowski sugerował, że moja teza p jest fałszywa, opierając się na rzekomych kontrprzykładach. Jednak owe tak zwane kontrprzykłady ewidentnie wykorzystują niezamierzoną przeze mnie interpretację tezy p – gdyż moim zamiarem było, aby nie miała ona żadnych kontrprzykładów.