Na mocy testamentu Dymitra Dońskiego (1389) Zwienigorod otrzymał jego młodszy syn, Jerzy Dymitrowicz. Kiedy Jerzy także objął tron moskiewski, księciem zwienigorodzkim uczynił swojego najstarszego syna, Wasyla Kosookiego, który także sięgnął po stolec wielkoksiążęcy, lecz wkrótce go utracił, uciekając z Moskwy przed połączonymi siłami Wasyla II Ślepego i Dymitra Szemiaki. W efekcie Wasyl II Ślepy inkorporował księstwo zwinigorodzkie do Moskwy. W latach 1453–1456 księstwem zwienigorodzkim władał książę sierpuchowsko-borowski, wnuk Włodzimierza Chrobrego, Wasyl Jarosławowicz, który w zamian za Dmitrow otrzymał Zwienigorod. Jednak Wasyl II Ślepy, zaniepokojony wzrostem znaczenia swojego dawnego sojusznika, księcia sierpuchowskiego, zesłał go na dożywotnie wygnanie do Uglicza (1456), a do Moskwy włączył jego posiadłości, w tym i księstwo zwienigorodzkie.