thumb|240px|Codex Marchalianus (Ezechiela 5:12-17) Codex Marchalianus (oznaczony przez siglum Q) – pochodzący z VI wieku kodeks zawierający tekst Septuaginty. Tekst został napisany na pergaminie, literami uncialnymi. Paleograficznie jest datowany na VI wiekWürthwein Ernst (1988). Der Text des Alten Testaments, Stuttgart: Deutsche Bibelgesellschaft, str. 85..
Nazwa kodeksu pochodzi od jego byłego właściciela, Rene MarchalaBruce M. Metzger, Manuscripts of the Greek Bible: An Introduction to Palaeography, Oxford University Press, Oxford 1981, str. 94. Na liście rękopisów Septuaginty według klasyfikacji Alfreda Rahlfsa jest oznaczany siglum Q.
Opis Rękopis powstał w formacie quarto, po pięć zgiętych arkuszy (bifolia) włożonych jeden wewnątrz drugiego, podobnie jak Kodeks Watykański lub Ewangelie z Rossano. Zawiera tekst Dwunastu Proroków, Księgę Izajasza, Księgę Jeremiasza, Księgę Barucha, Lamentacje, List Jeremiasza, Księgę Ezechiela, Księgę Daniela wraz z deuterokanonicznymi dodatkami o Zuzannie i Belu. Kolejność dwunastu proroków jest niezwykła: Ozeasz, Amos, Micheasz, Joel, Abdiasz, Jonasz, Nahum, Habakuk, Sofoniasz, Aggeusz, Zachariasz, MalachiaszAlfred Rahlfs, Verzeichnis der griechischen Handschriften des Alten Testaments, für das Septuaginta-Unternehmen, Göttingen 1914, str. 273-274..