Oficjalnie podlegał mu dr Enno Lolling (naczelny lekarz wszystkich obozów koncentracyjnych w ramach WVHA), w związku z czym Grawitz odpowiadał także za fatalne warunki zdrowotne panujące w tych obozach (w szczególności za wysoką śmiertelność spowodowaną epidemiami chorób zakaźnych).
Swoje wysokie stanowiska w hitlerowskiej służbie zdrowia i w SS zawdzięczał poparciu Heinricha Himmlera. Grawitz był brutalnym i agresywnym karierowiczem, bezgranicznie oddanym Himmlerowi. Opisywany jest jako typowy adiutant (Himmler nim pogardzał), pragnący przypodobać się szefowi, a jednocześnie traktujący swoich podwładnych z całą bezwzględnością. Wymagał ślepego posłuszeństwa z kompletnym wyłączeniem poczucia moralności (którego zresztą sam nie posiadał). Pod koniec wojny, w kwietniu 1945 popełnił samobójstwoKarol Grünberg, SS – czarna gwardia Hitlera. Książka i Wiedza 1984, s. 419., wysadzając się granatem, zabijając jednocześnie żonę i dwójkę dzieci.
Przypisy
Bibliografia Lasik Aleksander, Sztafety ochronne w systemie niemieckich obozów koncentracyjnych: rozwój organizacyjny, ewolucja zadań i struktur oraz socjologiczny obraz obozowych załóg SS, Oświęcim: Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau, 2007, s.