Elston Gene Howard (ur. 23 lutego 1929 w Saint Louis, zm. 14 grudnia 1980 w Nowym Jorku) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łapacza i lewozapolowego przez 14 sezonów w Major League Baseball.
Howard zawodową karierę rozpoczynał w 1948 roku w zespole z Negro League Kansas City Monarchs. W lipcu 1950 został sprzedany za 25 tysięcy dolarów wraz z Frankiem Banksem do New York Yankees, w którym zadebiutował 14 kwietnia 1955. W sezonie 1956 zagrał w jednym meczu World Series, w których Yankees pokonali Brooklyn Dodgers 4–3 W 1957 po raz pierwszy wystąpił w Meczu Gwiazd.
W 1958 zwyciężył w finałach po raz drugi, gdzie Yankees wygrali w całej serii z Milwaukee Braves, mimo iż po czterech meczach przegrywali 1–3; otrzymał także nagrodę prezentowaną przez nowojorski oddział BBWAA Babe Ruth Award, dla najlepszego zawodnika World Series. W sezonach 1961 i 1962 Yankees zdobyli dwa tytuły mistrzowskie z rzędu (pokonali odpowiednio Cincinnati Reds 4–1 i San Francisco Giants 4–3). W sezonie 1963 został pierwszym czarnoskórym zawodnikiem, który otrzymał nagrodę MVP American League, a także po raz pierwszy otrzymał Złotą Rękawicę.