W drugiej połowie XX wieku kodeks został ponownie rozpoznany dzięki Florentine Mütherich i Bernhardowi Bischoffowi.

Zawartość kodeksu Sekwencja

Na pierwszych kartach kodeksu (f. 1v-2r) znalazła się łacińska sekwencja, rozpoczynająca się od słów Ad celebres rex cęlice.... Na lewym marginesie znalazł się zapis nutowy neumami – jest to najstarszy znany zapis melodii, jaki pojawił się w Polsce, przez co jest uważany za najstarszą pieśń liturgiczną, o której wiadomo, że wykonywano ją na terenie kraju.

Sekwencja zbudowana jest z 32 nieregularnych wersów. Tekst znany był od X wieku w całej ówczesnej Europie. Sekwencja była przeznaczona do wykonywania 29 września podczas obchodów święta Archanioła Michała. Stanowi modlitwę wychwalającą Chrystusa, opisuje dziewięć anielskich chórów oraz cnoty trzech archaniołów: Michała, Gabriela oraz Rafała. Treść sekwencji ma swoje źródło w dziele Pseudo-Dionizego Areopagity O hierarchii niebieskiej (VI wiek), przyswojonym w IX wieku dzięki przekładowi łacińskiemu oraz komentarzom Jana Szkota Eriugena.