Bitwa pod Prilepem () – bitwa w czasie I wojny bałkańskiej, stoczona w dniach 3–5 listopada 1912 roku, pomiędzy armią osmańską a serbską.
Przyczyny konfliktu Po klęsce pod Kumanowem (23–24 października) jednostki tureckie, broniące Macedonii wycofywały się wzdłuż Wardaru, w kierunku na Bitolę. Dowódca armii tureckiej, Zeki Pasza skierował VI Korpus przeciwko Grekom w rejon Amyntaio, zaś pozostałe dwa korpusy (V i VII) miały zahamować postępy armii serbskiej. 1 listopada dwie dywizje piechoty (13 i 15) wchodzące w skład V Korpusu zajęły korzystne strategicznie pozycje na wzgórzach, 10 km na północ od Prilepu, oczekując przybycia Serbów. 3 listopada w okolice Prilepu dotarły pierwsze oddziały morawskiej i drińskiej dywizji piechoty, wchodzące w skład 1 armii serbskiej.
Przebieg bitwy 3 listopada, w ulewnym deszczu pierwsze oddziały dywizji morawskiej starły się z jednostkami tureckimi, zajmującymi pozycje na północ od Prilepu. Mimo dużych strat ponoszonych przez atakujących, pierwszy dzień nie przyniósł im sukcesu. W drugim dniu skuteczny atak na prawe skrzydło tureckie, zmusił jednostki V Korpusu do opuszczenia korzystnych strategicznie pozycji na wzgórzach. Brak rezerw po stronie tureckiej uniemożliwił przeprowadzenie kontrnatarcia.