Mercedes-Benz W31 Typ G4 – terenowy samochód osobowy produkowany przez firmę Mercedes-Benz w latach 1934–1939, nosił oznaczenie wewnętrzne W31
G4 był rozwinięciem typu G1, zapoczątkowanego w 1926 roku. Wyposażony był w 8-cylindrowy silnik rzędowy, który w pierwszych trzech latach miał pojemność 5018 cm³ i osiągał 100 KM (74 kW). Zsynchronizowana cztero-biegowa przekładnia przenosiła moc na cztery tylne, lub na wszystkie sześć kół. Cztery tylne koła były osadzone na dwóch sztywnych osiach o rozstawie 950 mm, zawieszonych na wspólnych semi-eliptycznych resorach piórowych. Przednia oś była sztywna ze sprężynami semi-eliptycznych. Wszystkie sześć kół posiadało hamulce hydrauliczne z serwowspomaganiem. Maksymalna prędkość była ograniczona do 67 km/h, (z powodu zastosowanych opon terenowych). Samochód zbudowany był na wydłużonej ramie, która umożliwiała uzyskanie obszernego wnętrza. Wygodne siedzenia dla siedmiu osób na dwóch kanapach, z przodu i z tyłu, w środkowym rzędzie dwa fotele. Początkowo pojazdy były przeznaczone dla SS i wykorzystywane przez Hitlera i jego adiutantów. Samochodu tej marki używał wódz III Rzeszy w czasie pobytu w Polsce podczas kampanii wrześniowej, między innymi podczas pobytu 10 września 1939 roku w Końskich (obecne województwo świętokrzyskie) oraz po upadku Warszawy.